"Yanılmıyorsam, bir kitapta okumuştum. Ama şimdi ismini hatırlamıyorum. Ölüme mahkum olmuş bir insan, ölümden az bir zaman önce aklından şunları geçiriyormuş: İki ayağı ile zor durabileceği yüksek bir dağın tepesinde etrafını saran fırtına, karanlık ve uçurum gibi korkunç şeylere rağmen, orada kıyamete kadar kalmayı ölümden daha iyi bir çare olarak görüyormuş.
Raskolnikov, hatırladığı bu söze karşı kendisi de birkaç cümle ilave ederek mırıldandı:
-İnsanı bu düşüncelerinden dolayı küçük gören insan da, toplumda basit ve değersizdir!