H.K.A.
@HulyaAkd
Bir Kız Evladı.. Bir Eş.. Bir Anne..
Yüksek Lisans/ Tarih-SiyasetBilimi
Evli
17 kütüphaneci puanı
160 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
“İnsan neye yönelirse biraz da ona dönüşüyor..”1000Kitap
Emin Işık’ın dili oldukça sade ve samimi. Okura yukarıdan bakan bir anlatım yerine, insanın kalbine dokunmaya çalışan bir üslup var. Bu yüzden kitabı okurken bir nasihat metni değil de, tecrübeli birinin sohbetini dinliyormuş gibi hissettim.
En çok etkilendiğim tarafı ise kulluk meselesini sadece ibadetler üzerinden değil, insanın hayatındaki bütün tercihleri üzerinden düşündürmesi oldu. Çünkü insan bazen özgür olduğunu sanarken aslında fark etmeden pek çok şeyin esiri olabiliyor. Kitap bana bu soruyu yeniden sordurdu: “Kalbimin merkezinde gerçekten ne var?”
Kitabı bitirdiğimde zihnimde yeni bilgilerden çok, üzerinde düşünmek istediğim sorular kaldı. Ve bazen bir kitabın en kıymetli tarafı da budur. Cevap vermekten çok, insanı kendi hakikatiyle baş başa bırakması…
Reklam
İçimde yer eden bir eşlikçi gibi kaldı.1000Kitap
Bazı kitaplar okunur ve biter. Bazıları ise insanın içinde kalır, sessizce yerleşir. Bahçıvan ve Ölüm benim için ikinci türden bir kitap oldu.
Uzun süredir roman okumayan, okuduğu romanlardan da kolay kolay etkilenmeyen biriydim. Kurmaca metinlerde anlatılan duyguları kendi hayatımda anlamlandırmakta zorlandığım çok olmuştur. Ama bu kitapta anlatılan duygu, kayıp, sessizlik ve vedanın o ağır ama tanıdık dili içime hiç beklemediğim kadar dokundu.
Kitap ilerledikçe bir hikâye okumaktan çok bir vedanın içinde yürüyormuş gibi hissettim. Ölümün etrafında dolaşan o sade ama derin anlatım, insanın içindeki eksilen yerleri görünür kılıyor. Belki de bu yüzden metinle arama mesafe koyamadım. Okudukça sadece anlamadım; hissettim.
Teknik olarak bakıldığında ise kitabın en güçlü tarafının dili olduğunu düşünüyorum. Abartıya kaçmayan, yer yer susarak anlatan, boşlukları okura bırakan bir anlatımı var. Yazarın özellikle sade ama yoğun bir dil kurması, metni ağırlaştırmadan derinleştiriyor. Olaydan çok duyguya yaslanan bir kurgu tercih edilmiş olması da kitabın etkisini artırıyor. Bu tercih, metni hızlı ilerleyen bir roman olmaktan çıkarıp okurun iç dünyasında yavaş yavaş yer açan bir anlatıya dönüştürüyor.
Bazı cümleler vardır, insanın kendi hayatına aitmiş gibi gelir. Bu kitapta o cümlelere sık sık rastladım. Bu yüzden Bahçıvan ve Ölüm benim için sadece okuduğum bir roman değil, içimde yer eden bir eşlikçi gibi kaldı.Sanırım uzun süre de öyle kalacak. Benim için hep özel bir kitap olarak.
İslam ve Batı, İslam ile Batı arasındaki ilişkiyi tarihsel bir karşıtlık söylemine sıkıştırmadan, felsefi ve epistemolojik temeller üzerinden ele alan nitelikli bir çalışmadır. Kalın, Batı’yı homojen bir yapı olarak görmez; modernliğin iç gerilimlerini ve seküler aklın sınırlarını sorgular. İslam düşüncesini ise hakikat, ahlak ve bilgi ekseninde şekillenmiş dinamik bir medeniyet tasavvuru olarak okur.
Eserin dili akademik olmakla birlikte açık ve ölçülüdür; kavramsal yoğunluğa rağmen didaktikleşmez. Yazar, polemikçi bir üsluptan bilinçli biçimde kaçınır; karşılaştırmalı, temkinli ve tutarlı bir anlatım benimser. Bu yönüyle kitap, İslam–Batı ilişkisini siyasal tartışmaların ötesinde, medeniyet ve anlam düzleminde düşünmek isteyenler için güçlü bir başvuru metnidir.
İmam Gazâlî, Ümit ve Korku’da insanın kulluk yolculuğunu ayakta tutan iki temel hâli dengede düşünmeye çağırır. Ümit, rahmete açılan kapıyken; korku, nefsi diri tutan bir uyarıdır. Gazâlî’ye göre bu ikisinden biri eksik olduğunda kalp ya gevşer ya da katılaşır. Eser, tasavvufî derinliğiyle kalbi terbiye ederken, ahlâkî ve düşünsel yönüyle okuru sürekli bir iç muhasebeye davet eder. Az sözle çok şey söyleyen, zamansız bir denge kitabıdır.
Peri Palas’ın en güçlü tarafı, yazarın insan ruhunun küçük ayrıntılarını hissettirme konusundaki başarısıdır. Keder, pişmanlık, özlem ve arayış; sessiz fakat keskin çizgilerle işlenir. Karakterlerin ruh hâlleri çoğu zaman bir cümlenin alt tonunda, bir bakışın sessizliğinde kendini gösterir. Bu, romanın atmosferine hem şiirsel hem de hüzünlü bir derinlik katar.
Yazıcı’nın dili sade ama etkileyici; okuru yormadan iç dünyanın karmaşasına çekiyor. Çarpıcı olan ise, romanda hiçbir şeyin tamamen açıklanmaması: karakterlerin geçmişleri, kırılma anları, yaptıkları seçimler çoğu zaman sezdirilir. Bu da okuru hikâyenin ortağı yapar; eksikleri kendisi tamamlar, sessiz boşluklarda kendi sorularıyla karşılaşır.
Peri Palas, modern hayatın hızında esneyen ruhumuzu hatırlatan bir roman. Yalnızlığın kalabalık bir otelin içindeki ayak seslerinde dolaştığı, insanın kendine yaptığı yolculuğun en az şehir sokakları kadar karanlık ve karmaşık olabileceğini söyleyen bir hikâye.
Reklam