Aslında sorunun kaynağı da tam olarak buydu çünkü orman keşişlerinin çoğu gibi Gotama da onu acı ve kedere bulanmış gibi görünen bir varoluşa sürükleyen şeyin eşyalara ve insanlara duyulan bağlılık olduğuna inanıyordu. Keşişlerin bazıları fani şeylere duyulan bu tarz bir tutku ve isteği, ruhu aşağıya çekerek evrenin doruklarına çıkmasını engelleyen bir toz tanesine benzetiyordu.
Sanki bilmediğim bir yere giden bir otobüse binmişim de inemiyormuşum gibi bir duyguya kapılmıştım. Ne istediğimi bilmiyordum. Beıki her şeyin eskisi gibi olmasıydı istediğim. Ama onu da istemiyordum.