'Yüreğim yangın yeriyken, ertesi sabah çantamı sırtlayıp okula gittim ben. Zordu belki ama yaptım. Çünkü yapmak zorundaydım.. Eğer ki o çantayı sırtlanmasam şuan ne okul hayatım, ne aile hayatım, hatta hayatım olmazdı. Orada öylece kalakalırdım. Sen de yüreğine bu kadar yüklenme, tutunamazsın' dedi.
Yani bir şeylere alışmanın yükümlülüğünden kurtulamazsın.
Demem o ki: Hayatta bazen her şey yolunda gitmeyebilir. Dik duramayıp, yıkıntılara uğramış olabiliriz. Ama orada öylece durma, kalk ayağa çiçeğim umut ol. Hem nihayetinde sevgi umuttur, öldürmez.
Söyle, hangimiz sevmedik?
-Çocukluğuna hep tutun, çocuk yanını hep diri tut kızım, en güzel yanın olsun.
Yaşamaktan k o r k m a!
Hele ki düşmek, ondan hiç k o r k m a🎈