Dün ilk defa birisine kütüphanemden bir kitabımı verdim ve hayır diyemedim. Nasıl içim gitti, cız etti 'sanki altı çizilmiş yaralarımı teslim etmişim gibi' umarım tek yaprağını bile kırıştırmadan, eksikliklerimin farkına varmadan geri getirir.
Çağdaş kişilerin birey olmayı başarmaları kapitalizmin topluca herkesi icbar ettiği parçalanmışlıktan, çok hayatlılıktan kurtulabilmeleri anlamına gelir.
Ne kadar ayıktıysam o kadar keyfim kaçtı. Keyfimi güvendiğim dağlara kar yağması mı kaçırdı? Bilakis! Yanımda yöremde bulunanlara o çok güvendikleri dağları işaret ederek 'Bu dağlar çok kar kaldırır' demiş olmamı kimsenin ilgiye değer bulmayışı sebebiyle keyifsizim.