Hüveydâ
@Huveyda_
Rakamlardan soruyorum sıfırın hesabını..
.
.
.
.
Çalakalemİnsan ve Duygular
Sahip olmayı öğretmişler ilk ; hiçbir şeyin sahiplenilemediği dünyada...
Oysa...
Aynı paydada ânı pay'laştıklarınla seninmişcesine yaşamanın hakkını verip, tadında bir hasretle ayrılacaksın " Yâ Nasip " diyerek, tekrarına diye umut ederek...
En az sahiplenmek kadar yanlış birşey, tekrarına temannasıyla yol gözlemek.
Kendini tekrar etmiyorken arz ve arşın içindekiler, neyin tekrarıydı yaşamayı hayal ettiğin.
Nasibini yakaladığın yerden , olanı olduğu yerden yaşamak daha çok mutlu etmez miydi insanı?
Kaldığın cümleden okunacak kitap mısın ki; oysa zaman köprüsünden ne harfler aktı oluk oluk en ateşli imgeler içinden...
Hüzün bile bırakıldığı yerde durmuyor; ya har oluyor yaktıkça yakıyor ya da küle dönüyor, savruluyor zamanın telli duvaklı gümüşlerinden...
Yok işte, mihengi yok zamanın..
Bana ait olmayan bir kitabın, dünde bıraktığım cümlesinden bugün yine başladım okumaya..
Kaldığım yerden...
Kitabı sahiplenemeden, ama benimmiş gibi; hikayeyi yabancılamadan ama içinde yaşıyormuş gibi okuyorum...
Mavi bir düş işte, eflatun'un kokusu çiçeklere emanet..
Kitap gibi emanet...
Masa gibi emanet...
Bardak gibi emanet, ecir ki çay'dan içtiğim her yudum geçirdiğim vakte kefaret...
Ah Esmeray , keşke şarkılardaki kadar kolay olsaydı insana tutunmak.
Hani " Unutma Beni " diyorsun ya, keşke o kadar kolay olsaydı..
İlk unutulanlar, vazgeçmeyecekmiş gibi sahiplendiklerimiz...
Unutmak ya da unutulmak gibi dert olmamalı, sahiplenilmeyeceğini öğrendiğin gerçekler gibi hak...
Tembih'li sevdalar, son nakaratta tekrar ediyor sabrı ve acıyı...
Yok tekrarı...
Yok sahiplenmenin tadı...
Yok unutulmanın acısı...
Var et Aşkı.!
Reklam
" H A K " sırr olmuş sükûttaİnsan ve Duygular
Kalabalıklarda bilinmek istiyor insan, tenhasında kendini bilmekten çok uzakta...
.
.
.
.
19:25'
Derdim ki. ...Hayata Dair
Bilsem ki; huzur dünyanın öteki ucunda hiç düşünmeden giderdim.
Bilemedim,
h u z u r denilen şey kapısını sadece senin açtığın o dünyada kendine inşâ ettiğin yurt imiş!
Neylersin...
.
.
.
.
yirmiüçtemmuzikibin25
14:50'
Boşluğa salınmış düş(üş)ler...
Kanatlarım vardı, ben gökyüzünden vazgeçtim...
Zirvesinde bıraktım hikayemi, harf harf salındı yaryüzüne!
Belki başka bahara...
Yirmisekizmayıs25
20:37'