Hazal Güç

Her şey şekil değiştirir zamanla. Küçüçük gelir büyürüz Dünya'ya. Kocaman bakarken küçülür göz bebeklerimiz. Ellerimiz büyüdükçe kayıp gidenler çoğalır avuçlarımızdan. Bacaklarımız uzadıkça bırakırız koşmayı. Dizlerimiz kanamaz ama daha çok acır canımız. Çevremiz genişledikçe azalır sevdiklerimiz, Yaşadıklarımız çoğaldıkça azalır hatırladıklarımız. En büyük aşkı öğrenip durdururuz kendimizi korkumuzdan. Bir sonrakinde sevmek bile öcüdür. Göz yaşlarımız daha uzaktır yere ama daha az ağlarız. Biz insan olmayı mı unutuyoruz? İnsan olmamayı mı öğreniyoruz?
Hangi tür kitapları seviyorsun? 🔎 Polisiye 💕 Romantik 🚀 Bilim Kurgu 🏰 Fantastik 📖 Klasik 🧠 Kişisel Gelişim 🏛️ Tarih 😱 Gerilim
Kovalamakla kaçmak aynı yoruculukta. Sürekli koşmak gerekiyor. Muhtaçsın kaçana, mecbursun kovalayana. Yüzleşmek seçeneğin olduğunda anlayacaksın yorgunluğunu. Zor gelecek başta elbette. Ama o zorluğun ardındaki hafiflik hepsinden fazla, Seni huzura götüren yolda.
Hislerinle mantığın arasında kalırsan hangisini seçersin? Kabul ediyorum klişe bir soru. Peki cevabını bulduk mu? Hisler bastırılmıyor bunu biliyorum. Ama durum mantığına yatmıyorsa onların da peşinden gidilmiyor bazen. Tersten gidelim; duygularını yaşamazsan canın acır, mantığını duymazsan düşünmekten bitkin düşersin. Bir de şu konu var ki; kurduğun mantık yanlış bakış açısıyla ulaştığın ve doğruyu göremediğin bir yol olabilir. Hislerini yanlış okuyor da olabilirsin. İnsan olmak, kendini gerçekleştirmek demekse hislerin olmadan ilerlemek imkansız. Hisle hazzı birbirinden ayırabildiğimizi var sayarak ilerliyorum. Siz hangi cevaba vardınız bilmiyorum ancak ben hislerimi tercih etmeyi mantıklı buldum. Sorumun cevabı için bir ipucum var. İçindeki sesi dinle. O sana doğruyu gösterecek. (O sesin sana ait olduğundan emin ol!)
Planlar yapıp uyuduğum gecenin sabahına hasta uyandığımda, Ümidimi kestiğim şeyin kendiliğinden gerçekleşmesini gördüğümde, Ağlamak için açılan filmde ağlayamadığımda, Gülmek için açtığım videoda gözyaşlarım durmadığında Beni bırakmaz dediklerim gittiğinde, Zaten kalmaz dediklerim yanımda durduğunda, "Bugün kötü bir günmüş" dediğim bir gün mucizeyle sonlandığında, Mutlu uyandığım sabahın 5 dakika sonrası berbatlaştığında Ve daha nice küçük anlarda anladım her şeyin benim elimde olmadığını. Bazen olmaz, bazen olur.
Ben sanırım kim olduğumu felsefede buldum/buluyorum. Hatırla! diyor. Kim olduğunu, ne yapmam gerektiğini, nereye gitmen gerektiğini hatırla. Derinlerde bir yerde hepimiz biliyoruz aslında; ne istediğimizi, neyi beklediğimizi, nasıl olacağını.... Bazen rollerimize o kadar kaptırıyoruz ki kendimizi içimizdeki sesi duyamıyoruz. Belki de düşüncelerimizi ve korkularımızı susturup o sesi dinlesek tam da olması gerektiği gibi olur şey. İpuçlarını yanlış okumayı bırakırız o zaman. Gelen işaretleri görmeye başlarız. Ve kendiliğinden yolumuz ışıklanır. Her şey kolaylaşır....