Fark ettim ki “yüklerimizden kurtulurken” bir süre sonra insan her şeyi çok net bir şekilde algılayabiliyor. Bedensel zihnin sancıları içindeyken net bir vizyona sahip olmanın imkânı yoktur. Şüphe ve korku zihni ve bedeni zehirler ve hayal gücü isyan edip felaketi, hastalığı kendine doğru çeker.
Sizi rahatsız eden olaylara karşı içinizde duygusal bir tepki olmadığında bu olaylar yolunuzdan sonsuza dek kaybolur. Böylece görüyoruz ki insanın olayı her zaman kendisiyledir.
İnsan karşılaştığı bir olaya direndiği sürece, yaşadığı bu olayı her zaman yanında taşıyacaktır. Eğer ondan kaçarsa da aslında onun peşinden koşmuş olacaktır.