Yıllarca içimde sessiz sessiz çığlıklar attım.
Kimse duymadı.
Görünmek için uğraştım, yine de kimsenin gözüne değemedim.
Sanki yaşamıyordum… sadece nefes alıyordum.
Her şeyden yorulmuştum, su içmek bile gelmiyordu içimden.
Her sabah uyanmak biraz daha zor oluyordu.
Umudum, sevincim, hevesim… hepsi birer birer gitti.
Boştu her şey.
Ben de o boşluğun içinde kaybolmuş gibiydim.
Kocaman, karanlık bir yerde tek başıma kaldım.
Ama şimdi biliyorum:
Kimsenin duymadığı o çığlıkları en iyi yine ben duyuyorum.
Ve artık sessiz değilim.
Tuğba Kara