Hepimizin hayatı kendimizce önemlidir ve yazsak roman olur. Oysa bu değerli hayatlarını yazma, yazarak anlatma becerisini, sadece milletler ve onların dillerinin bekası için son derece önemli olan birkaç yazar gerçekleştirebilir. Bu zamanın ve eğitim-öğretim sisteminin ürünü olan gençler, roman olacak hayatlarından bir öykü hatta bir küçürek öykü bile çıkaramazlar çünkü değil cümle kurmayı, kelimelerin çoğunu dahi yazamamaktadırlar; dil ve anlatım becerisi olarak ilkokul birinci sınıfın becerilerini sergilemekten yoksun çok sayıda üniversite öğrencisi vardır. Örneğin noktadan sonra büyük harfle başlama ilkokul birinci sınıfta öğretilir ama üniversitede okuyup noktadan sonra küçük harfle devam eden; hece bölme ilkokul üçüncü sınıfta öğretilir ama üniversitede hece bölemeyen öğrenciler vardır. Birçoğu okudukları kurumun adını bile "ünüversite" diye yazar.