"İnsan yüreğinde, kendimizi bizden daha mutlu insanların yerine koymaya yer yoktur.” Rousseau, bizden daha mutlu insanların duygudaşlıktan ziyade kıskançlık uyandırmasının daha olası olduğuna dikkat çeker.
İyilik insanlarla bağ kurmamızı sağladığı için haz veriyor ancak hem kendi savunmasızlığımızın hem de başkalarının savunmasızlığının çok bariz bir şekilde farkına varmamıza yol açtığı için de dehşete düşürüyor
Peki sonuçta iyilik bize ahlaken onaylanmak dışında ne kazandıracak ki? Hatta belki en büyük değer atfedilen şeyin bireysel statüye “saygı” olduğu bu toplumda onu bile kazandırmaz.