İsmail kırmızı
@Ismailkrmz10
Gözlerin, ne zalimce bir güzelliğe sahip… Öyle bir güzellik ki, sonbaharın bile kıskandığı. Rüzgâra kapılmış altın yaprakları hatırlatıyor bana; anlatılmak için sabırsızlanan eski hikâyelerle dolu kitaplar gibi. Sessizlikte içilen kahvenin tadı gibi… İçinde hiç sönmeyen bir ateş görüyorum her bana baktığında. Yemin ederim, sana yeniden âşık oluyorum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sustum…
Çünkü konuşsam da anlamazlardı,
Ama sen anlardın — bakmasan da, hissederdin.
Sustum…
Çünkü içimde kavga vardı,
Ve ben en çok sana zarar vermekten korktum.
Sen yokken…
Her şeyi sustum.
Kalabalıkta bile sensizdim,
Ve içim, içime dar geldi.
Kolay olmadı…
Ama toparladım kendimi.
Ve şimdi hazırım; hem senin için, hem bizim için.
Sana dokunmasam da sevdim bu gece.
Sadece seni düşündüm.
Ve sessizce dedim ki kendi kendime:
“Bir daha susmam…
Ama artık doğru şeyleri söylemem gerek.”
“Seni sevdiğimi biliyorsun…
Ama senin bile asla tam olarak anlayamayacağın kadar çok seviyorum.
Gözlerinin görebileceğinden, aklının hayal edebileceğinden, kalbinin taşıyabileceğinden daha fazla…
Ve evet, senden uzaktayken bile seni daha çok seviyorum.
Çünkü sevgi bazen yanında olmaktan çok, senin için var olmakla ölçülür…”