Ismahan Nur Çakır
@Ismanak
İçinde, kanadığını sadece kendisinin hissettiği ne çok gizli yara vardı! İçler acısı varlığı ne çok yara almıştı! Kaç kere yaralanmış, kanlar içinde kalmış, aydınlanmış, yüreği umutsuzlukla, ruhu dinginlikle dolu bir halde ayağa kalkmış ve mağlup olsa da galip geldiğini hissetmişti
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ne yatacak evi, ne yiyecek ekmeği, ne yanan bir ateşi, ne de ona yönelmiş bir sevgi vardı; ama keyfi yerindeydi, çünkü özgürdü.
İnsanın her zaman içinde olan Tanrı yanılgıya gerçek vicdanla karşı koyar, kıvılcıma sönmesini yasaklar,kurgusal mutlakla yüz güze gelen ruha gerçek mutlakı kabullenmeyi emreder; Javert insanlığın, insan yüreğinin asla kaybolmayacağını , ruhumuzdaki mucizelerin en güzeli olan o görkemli olguyu anlıyor muydu? Bunların farkında mıydı? Elbette hayır. Ama o anlaşılmaz karşı konulmazlığın baskısıyla zihninin aralandığını duyumsuyordu.
Umutları yoktu, ama umutsuzlukları vardı. Umutsuzluk bazen Vergilus'un dediği gibi zaferi getiren son silahtı.
-Baksanıza Mösyö Maius, dedi, sanırım size aşık olmuştum.
Yeniden gülümsemeye çalışırken son nefesini verdi.