Dost… Dostluq… Necə də önəmsiz və xəyaldan ibarət anlayışlar imiş bunlar.
Güvən… Asanlıqla birinə güvənən deyiləm deyibdə hərkəsə güvənmək… Güvəndiyin dostun tərəfindən belindən bıçaqlanmaq… Güvən və dost… İnsan dostuna güvənməyəcəksə kimə güvənəcəkdi ailəsindən başqa… Bəlkə də haqlıydı böyüklər… İnsanı gerçəkdə düşünən, sevən və güvənən sadəcə onun öz ailəsi idi… Dostluq et amma güvənmə, yaxınlıq et amma daim uzaqda dur.
Ümumiyyətlə bu insanlar niyə heç nə bilmədən, dərinliyinə enmədən başqaları haqqında hökm kəsirlər? Axı niyə insanlar özlərinə baxmadan başqalarını nəyəsə görə qınayırlar, hansı ki qınadıqları cəhət olarda da yoxdu.