Kendini beğenmişliğin hakaret olarak kullanılması bana çok enteresan geliyor. Bence asıl sorun, insanın kendini beğenmemesi, kendinden nefret etmesidir.
Kendini beğenmeyen, kendinden nefret eden insan kendine özen göstermez. Giyimine, kuşamına, hiçbir şeyine dikkat etmez.
Kendinden nefret eden, kendinden nefret eden çocuklar dünyaya getirir. Kendinden nefret ettiği için çocuğundan da nefret eder ve bir arayışa başlar. Başkalarının çocuklarına bakar, onlara özenir; “Keşke şunun çocuğu benim oğlum olsaydı, bunun çocuğu benim kızım olsaydı” diye düşünür.
Oysa kendini beğenen insan, kendini beğenen çocuklar dünyaya getirir; kendini ve çocuklarını olmak istediği insan gibi yetiştirir.
Asıl sorun kendini beğenmişlik değil, kendinden başka kimseyi beğenmemektir. İkisini karıştırmamak gerekir.
Kendimizi beğenelim, beğenilecek biri olmaya çalışalım. Beğenilecek insanlar yetiştirelim.