Jade
@Jade06
Oysa kendi ışığımda yaşıyorum ben, kendimden çıkan alevleri yine kendim yutuyorum..
266 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Küçük insanı büyük insandan ayıran şeyin ne olduğunu sordu kendine. Onu sıradan insanlardan ayıracak bir vasfı olmadığına, başkalarından çok da farklı sayılmayacağına göre kendi gözünde kendi neydi? Dar alanlarda bunalmaktan ibaret miydi meselesi? Küçük tasalarını hemen unutan, daha rahat, daha az sorunlu bir hayat yaşamak için çabalayan insanlar bunun farkında olmadıkları için mi küçüktüler. Bu dünyada iyi kötü yaşadıkları ve bir gün ilahi adaletin önünde sıradan hayatlarının hesabını vereceklerine inandıkları için mi huzurluydular. Huzurlu muydular gerçekten? Hayat uzun bir huzur muydu?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Herkesin, hayatının doğru söylenmiş bir cümleye sığabileceğini düşünürdü...
Şebnem buydu. O kız çocuğu büyümüş, ama karakterin kemiği aynı kalmıştı.
"Ben Şebnem," demişti ses ve eklemişti: "Kolsuz Cavit'in kızı. Selda'nın sessizliği, Kolsuz Cavit'in kim olduğunu düşünme anının sessizliği değil; onu aşklarla, kavgalarla, kırgınlıklarla dolu zamanlara götüren bir sessizlikti.