Benim durumumda olup da damarlarına bir yığın bok enjekte eden bir yığın herif tanıyorum ama ben mutlu olmak için hayatın kıçını yalayacak değilim. Ben hayatı süsleyip püsleyecek değilim, sıçarım hayata.
Aklıma ne geldi bilmiyorum ama yıllardır ne annem ne babam vardı, bisiklet getirmeyeni bile yoktu ve bu da gelmiş kafa ütülüyordu. Sonuçta, ne demek istediğimi anlıyorsunuz. Olur, inşallah, ama doğru değil, bunu sadece iyi bir müslüman olduğum için söylüyorum. Altüst oldum ve hiddete kapıldım hem de korkunç bir hiddete. İçimden geliyordu ve en kötüsü de buydu. Kıça yenen tekmeler dışarıdan geldiğinde kaçıp kurtulunur. Ama içeriden geldiğinde, imkanı yoktur. Böyle bir şey beni ele geçirdiğinde dışarı çıkmak ve bir daha asla herhangi bir yere geri dönmemek isterim. Sanki içimde mukim başka biri varmış gibi bağırıp çağırmaya başlarım, kendimi yerden yere atarım, dışarı çıkmak için başımı vurur dururum, ama imkanı yoktur, içimdekinin bacakları yoktur, insanın içinde asla bacak olmaz.