Yazmak için başlayıp bir şeyler derlemek istedim. Hayat bu; ilerlerken biz de kendimizce “şimdi ne olacak?” diye soruyoruz. Yeni, yeniden, tekrardan sorduğumuz o muhteşem soru: “Şimdi ne olacak?” Ama ne çok unuttuk değil mi bu soruyu defalarca sormayı? Sorduğumuzu ve ne olduysa olmuş olduğu gerçeğini unutuyoruz. Yine aynı kısır döngü ve yine biz, yine soruyoruz: “Şimdi ne olacak?”
Aslında olan olacak. Bu biraz telaşlı, boyun büküş değil mi? Şimdi olanlar olmuş, olacak olanları bekliyor oluşumuzdan başka. Yolun olmadığı bir yoldayım. Yeniden başlamak için yaşadığım şehri terk ediyorum. Evime veda ederken koca valizler ve depoya gönderilecek, hayatımın parçası olan o değerli anılar çöplüğü ve bendeki derin yorgunluk…