Janny Black
@Janny
"Anlaşılmak" kadar güzel bir his daha olmadığına inanıyorum ki - Aşk en güzel şey ise - Aşk; anlaşılmaktır bu dünyada.
Turizm ve Otelcilik
Selçuk Üniversitesi
BJK (istanbul'un kalbi)
Samsun
51 okur puanıŞubat 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
278 / H.K. (3 Aralık 1931)
Insanların çoğu hiç üzerinde düşünmeksizin kimseye ait olmayan, sahte hayatlar yaşıyor. Oscar Wilde, "İnsanların çoğu aslında başka insanlardır, " demiş ve haklıymış. Kimi hayatını arzu bile etmediği bir şeylerin peşinde harcar; kimi ömür boyu istediği, ama hiçbir işine yaramayacak bir şeyleri arar durur, kimileri de kendini kaybeder[...]
Descartes / Düşünüyorum, Öyleyse Varım
“Etrafımda gördüğüm her şey bir yanılsama olabilir. Annem, babam, arkadaşlarım, hatta binalar bile. Gördüğüm, hissettiğim, duyduğum, varmış gibi algıladığım her şey, aslında beni kandırmak için yaratılmış bir illüzyondan ibaret olabilir. Tıpkı rüya görürken etrafımdakileri son derece gerçek ve konuştuğum insanları son derece normal algılıyor oluşum gibi, şuanda da bir rüya görüyor olabilirim. Hatta hayatım baştan sonra bir rüyadan ibaret olabilir. Doğduğum andan beri kendimi bu bedende yaşıyormuş gibi algılasam da, tıpkı rüyadan uyandığımda son derece gerçekmiş gibi hissettiğim şeylere ‘Ah, bir rüyaymış.’ diyerek geçiştirdiğim gibi, bir gün şuan gerçek yaşam olarak algıladığım ortamdan da uyanabilir ve normal bir şekilde hayatıma devam edebilir, ya da ölebilirim.
Öyleyse gerçek nedir? neye güvenebilirim? kendi bedenimin bile gerçek olduğuna güvenemeyeceksem neye güvenebilirim? beni kötü bir cin kandırıyor ve böyle sahte bir evrende bana bir hayat yaşatıyor olabilir. Bunu nasıl anlayabilirim? neyin gerçek olduğundan nasıl emin olabilirim? Olamam. Çünkü hiçbir deneyim bana deneyimlediğimin mutlak gerçek olduğunu kanıtlayamaz. Fakat şunu biliyorum: Bunları düşünebildiğim, sorgulayabildiğim için ben gerçeğim. En azından ben varım. Ben olarak hissettiğim bu şahsiyet, gerçek bir şahsiyet. Düşünüyorum, öyleyse varım.”
3 Eylül 1931 (197 H.K.)
Zamanı derin bir acıyla hissediyorum. Bir şeyleri bırakıp gitmek beni inanılmaz sarsıyor. Bir kaç ay yaşadığım zavallı möbleli oda ya da altı gün kaldığım taşra otelindeki masa, hatta bir garda, iki saat oturup tren beklediğim hüzünlü bekleme salonu - tamam, ama hayatın güzel şeylerini terk ettiğimde ve sinirlerimin olanca duyarlılığıyla onları bir daha asla göremeyeceğimi, onlara kavuşamayacağımı, kavuşsak da şu belirli, eşsiz andaki gibi olmayacaklarını düşününce - metafizik bir ıstırap veriyorlar bana. Ruhumda bir uçurum açılıyor, Tanrı'nın zamanının soğuk nefesi solgun yanağımı okşuyor.
Zaman! Geçmiş! Ansızın herhangi bir şey - bir şarkı, tesadüfen burnuma gelen bir koku ruhumda anıların tıpasını çekiveriyor... Bir vakitler olduğum, bir daha asla olamayacağım her şey! Benim olmuş, gelecekte asla olmayacak şeyler! Ve ölüler! Çocukluğumda beni onca sevmiş olan o ölüler! Adlarını andıkça ruhum buz kesiliyor; insan yüreklerinden sürüldüğümü , kendi gecemde yapayalnız kaldığımı, kapalı kapılarının dilsizliğinin karşısında, dilenci gibi ağladığımı hissediyorum.