Dostoyevski "İnsancıklar" adlı kitabında: "Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu." diyor. İnsanın içine atmasının, güçlü görünmeye çalışmasının en yorucu hali bu olsa gerek.
"İnsanları hayatından çıkarabilmeyi öğren. Olay çıkarma ya da dramaya girme. Boşu boşuna konuşma ya da kavga etme. Sakince uzaklaş. Sen hedeflere, hayallere ve harika bir geleceğe sahipsin. Kendini gereksiz yere üzme."
"Sevdiğiniz insanı kırarsanız, bir zaman sonra onu bulamazsınız. O her şeyini bildiğiniz bir yabancı haline gelir. Çünkü kırgınlık insanı değişmek zorunda bırakır."