mihengimi bıraktım seninle tanyerine
bütün günahlarımı alp getirdi rüzgar
hangi dünyaya baksam orada gözlerin var
sensizlik, bir denizde gömülmek en derine
sonsuz armağanısın ruhuma, kaderimin
kimse bilmez sen kimsin, bu soylu destan kimin
hep cemre olmalıydın kainatımda benim
düşmeliydin suyuna, toprağına ömrümün
neden uzağımda çok, yanımda böyle azsın
bazen soğuk bir rüzgar esiyor saçlarından
bazen hicranlı bir güz, dayanılmaz bir yazsın
karanlığında yetim bıraktın düşlerimi
ötelerden yüzümün rengine od düşürdün
ellerim yokluğunda bilmezdi titremeyi
ne ben sende yanardım, ne sen bende üşürdün