Kalp dediğin bilir imkansızlık şiirini.
Bilir de ya gözlerim..En yaralı yerim benim. Gözlerim gözlerinsiz kalınca ben sabahı nasıl ederim Kararmaz mı bütün dünya, bi ömür.? Ya nasıl öğreteyim sendeki imkansızlığımı ellerime..
Bi an bile kavuşmayan ellerimiz nasıl da yıkmakta bunca şeyi.. Ne tuhaf !
Oysa benim başım en çok senin göğsüne yakışırdı. Başım ki tam omzuna yatmalıktı...