Bayram sabahı herkes aynı duyguyla uyanmıyor…
Kimi annesinin mutfaktan gelen sesine, kimi tarifsiz bir eksikliğe gözlerini açıyor.
Kimi kalabalık içinde kahkaha atıyor, kimi sessizce telefonu eline alıp arayacak birini düşünüyor.
Bugün belki de en çok; “iyiyim” derken içi dolan insanlar hatırlanmalı.
Bir sandalyesi boş kalan sofralar, artık sesi duyulmayan evler, yolu gözlenmeyen kapılar var…
İnsan bazen en çok bayramlarda yoruluyor özlemekten.
Bir sarılmanın yokluğunu, bir “gel” sesinin eksikliğini, kaybettiklerinin yerini en çok bugün hissediyor.
Ve belki de tam bugün anlamalı insan;
kin tutmanın, gurur yapmanın, kırgınlık büyütmenin ne kadar boş olduğunu…
Çünkü hayat; bir gün sarılabildiğin insanı, ertesi gün sadece hatırana bırakabiliyor.
Kalp kırarak geçen ömür değil, gönül alarak geçen ömür yakışır insana.
Sevmek bu dünyanın en büyük zenginliği, affetmek ise en sessiz merhametidir.
Allah; içi buruk olanın içine ferahlık,
yalnız hissedenin kalbine dostluk,
özleyenlerin yüreğine sabır versin…
Çünkü günün sonunda insanın yanında ne öfkesi kalıyor ne gururu…
Hayırlı bayramlar dilerim. 💫
Duygu ŞİRİN