Annelerin en çok ihtiyacı olan duygu 'anlaşılmış olmak' duygusu. Bu duyguyu önce eşlerinden görmek istiyorlar. Bu nedenle, önce hemcinsim olan erkeklere seslenmek istiyorum: Kendi dünyanızdan çıkıp dünyaya bir de anne gözünden bakmaya çalışın lütfen. Evin, yuvanın, çocukların her türlü sorumluluğu eșinizde. Kirayı ve faturaları ödemeye indirgenmiş bir erkeklikten çıkın. Eşinizin üzerindeki beklentileri ve sorumlulukları azaltmak ona yapacağınız en büyük iyiliklerden biri. Eșiniz anneliğini, eşlik görevini eksik yapıyor olabilir belki. İnanın eleştirilmeye değil, desteklenmeye ihtiyaçları var. Bu dünyada onu rahatlatacak, ona liman olacak sizsiniz. Sırtını dayadığı kaya, güç aldığı kaynak sizsiniz. Siz eşinize destek olduğunuzda eviniz de çocuklarınız da șenlenecek...
Öğretmenler ve psikologlara da seslenmek istiyorum: İhmal edilmiş bir çocuk gördüğünüzde hemen bakışınızı anneye yöneltmeyin. Önce aklınıza babayı getirin. Çocuk bu hale geldiyse suçlu olarak anneyi değil babayı görün. Bu çocuk annesi bir şeyleri yapmadığı için değil, babası aile sistemini sağlıklı yürütemediği için bu haldedir. Karşınıza anneyi alıp konuşmak yerine babayı alıp konuşun lütfen. Çocukta bir șeyler ters gittiğinde bilin ki, o evde desteğe ve anlaşılmaya ihtiyaç duyan bir anne var.
Uzmanlara sesleniyorum: Lütfen açıklamalarınızla ve yazdıklarınızla annelik işini daha zor ve karmaşık hale getirmeyin. Annelik işini kolaylaştıran sade ve basit açıklamalar yapın. Bir anneyi suçlu hissettirecek açıklamalardan kaçının. Deyin ki onlara, "Merak etmeyin, çocukların ruh sağlığı çok kırılgan değil. Ufak tefek hatalarınız çocuklarınızı hasta etmez." Kendini suçlayan annelere destek olun, onlara yeni sorumluluklar yüklemeyin lütfen. Her babaya defalarca ama defalarca eşine destek olması gerektiğini