Ben nasıl yaptım bilmiyorum ama günler sonra alıştım artık bu acıyla yaşamaya onunla gülmeye,eğlenmeye,konuşmaya,gezmeye,hayata devam etmeye alıştım...
Acıyı sahiplenmek olur mu hiç? Bilmiyorum ama ben acımı sahiplendim...
Onunla yaşlanabilirim artık...
"Sen geldin karanlık hayatıma,
Işıklarım yandı benim,
Rengârenk ışıklarım oldu benim seninle,
O zaman anladım ki benim ihtiyacim olan tek şey işıklardı,
Çünkü ışıklar olmadan görünemezdim,parlayamazdım.
Her şey senin hayatıma girmenle başladı...
Ben aydım...
Sana muhtaçtım...
Sen ise geceydin...
Kimseye ihtiyacı olmayan büyük güç sahibi...
Görünmek için bana ihtiyacın yoktu...
Ama sen karanlığının bölünmesine izin verdin...
Ben geldim girdim hayatına...
Ve sen karanlığa aşık gece...
Son kez bana "Ay benim,Gece senin"dedin...
Çünkü gece aşıktır aya...
Ay ise muhtaçtır geceye...
Çünkü sen olmadan,benim olmamın hiçbir anlamı yoktu...