Bazen hayatın seni dürttüğü, sana bir şey anlatmaya çalıştığı anlar vardır, uzak oluruz bunlara, ilgilenmeyiz... Şansın bize gülümsediği günlerde biz karamsarlığımızla yola devam ederiz...
Hayat boyu kararsızlık ve karmaşa içinde tüm şansları kaybederiz..
Sonra gündüz olurdu kalabalıkların içine girerdik, hayalet gibi, kokusu olmayan, şeffaf insanlardık. Anlaşılır nedenlerden dolayı toplumu anlamayı hiç sevmedik, hep uzak kaldık. Hep vazgeçtik, her şeyden, her nesneden...
Her şeyin planlandığı bir gelecek hayal etmezdik, hayal etmedikçe zaman geçmezdi. Tatlı rüyalardan uzaktık, gölgesiz kalmış bir düşsüzdük.
Bu yalnızlığı sindirmek için uyumak isterdik, ama uyuyamazdık. Dünyanın en acı veren yanı buydu, ıstırap üstüne uykusuzluk.