Sevdiğimiz bir varlığın kaybedilmesi demir bir yumruk olur, iner göğsümüze. İlk birkaç ay boyunca soluğumuz kesilir. Bu şok bizi bir adım geriletir. Bu dünyada değilizdir artık. Öylece bakakalırız. Ne kadar da yabancı bir dünyadır bu. En az saçma geleni çiçeklerdir. Her renkten çığlıklar gibidirler. Küçücük bir papatya bile bize kendini duyurmaya çabalamaktadır. Sözleri rengidir. Sen ölünce, çiçek müptelasına döndüm. Evimin her yanını çiçeklerle donatıyordum. (CHRISTIAN BOBIN/Neşeİnsan)