Bir parça mutluluğa ancak gündüzleri ulaşabiliyordum. Gecelerse, korkunun hüküm sürmesi demekti, hem de ne korku! Benimle birlikte dünyada var plan insanlardan hiçbirinin bu türden ve böylesine şiddetli bir korkuyu asla yaşamayacaklarını söyleme cüretinde bulunabilirim.
Kovrin, tam on beş yıl boyunca gece gündüz çalışmak, bir akıl hastalığıyla boğuşmak, evlenip boşanmak ve hatırlamanın bile son derece can sıkıcı olduğu bir dolu aptalca ve haksız işler yapmak zorunda kalmıştı.