Emrah.egn
@Kalbebirsoz
Şu hayatta insan her şeyi öğreniyor, ama en zorunu unutmayı
Hani derler ya insanın canı neresi? diye Sorsalar en çok acıyan yeridir derim kalbim
Sende kanayan bir yara var içimde dinmek bilmeyen
Gizli gizli akıyor her defasında
Ne sarılacak bir yara bu ne de kapanacak
Her akışında benden bir parça eksiliyor.
Ne dokunabiliyorum o saçlarına ne bakabiliyorum o gözlerine
Uzatmak istiyorum ellerimi sana, ama her denediğimde biraz daha uzak oluyorsun Yetişemiyorum
İçimi bir korku kaplıyor aniden
Seni kaybedeceğim düşüncesi
Ve bir anda her yer kararıyor gözlerime bir perde iniyor göremiyorum artık hiçbir şeyi
Bilmiyorum neden
Ama o gözlerine bakamamak bir gün bana bir ömür zindan gibi geliyor artık
O gözler değil miydi beni sana kör eden
Beni sana tutsak eden
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Her başlayış aslında bir bitişmiş her güzel şeyin sonu gibi
Sen de öyle gelmiştin gitmeyecekmiş gibi
Hani kuşlar göç eder ya mevsimi gelince
Ben de seni gelirsin diye bekledim
Ayları bekledim o baharlarda bekledim
Kalbimde taht kurmuşken varlığın döneceksin sandım Dönmedin
Bahar geldi sen gelmedin
Yaz geçti gelmedin
Kış oldu karlar yağdı üzerime soğuklarda buz tuttum Yine de gelmedin
Hasretinle her gün o yollara baktım
Bir mevsim daha bitti açmaz denilen çiçekler açtı
Ama sen açmadın bana
Bir tohumdun kalbimde hayat olacaktın bana
Ama bir kök bile bırakmadın
Ben seni gelmezlerde beklerken
Binbir umutla bir bahar günü ellerinde açmayı düşlerken
Sevgisizliğinle kurudum defalarca öldüm içten içe ve sen yine dönmedin
Hasret kaldım ayına