Favian
@Kalenciya
19 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
"İnsanı sessiz kalmaya zorlayan acı, onu bağırmaya zorlayan acısından çok daha ağırdır."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Dalgındı. Zaten çoğu zaman dalgın olurdu ama bu sefer bakışları yere çevrilmiş susuyordu. Gözlerindeki çığlıkları duyabiliyordum, oysa günah biçilmiş bir acı gibi susuyordu. Anlatsa rahatlardı belki ama, anlatmaya kıyamayacağı bir acıydı bu."
...Ben vedaları sevmem albayım. Hiç gitmesin insanlar. Hele gelmemek üzere giderlerse, çok üzülürüm albayım, dayanamam. Gelmemek üzere gidenler çok sevdiklerim olur genelde. Bi de bir hikaye bırakır ki geride, noksanlığın daniskası içinde. Ölse, öldü dersin, ama ölmez onlar. Ölmesinler de. Ölürlerse bi kere daha üzülürüm. Çünkü koklayamazlar bir daha çiçek. Yazık olur. Gönlüm geniş ama odalara yerleşecek insanlar yok ki albayım....
'Ve ağlamıyorum olduk olmadık zamanlarda. Adının geçtiği cümlelerde gözlerim dolmuyor. Yokluğunun takvimini tutmuyorum artık. Biraz yorgunum, biraz kırgın... Biraz da kirletti sensizlik beni. Nasıl iyi olunur henüz öğrenemedim ama "İyiyim"ler yamaladım dilime. Tedirginim aslında; seni unutuyor olmak, hafızamı milyon kez zorlamama rağmen yüzünü hatırlayamamak korkutuyor beni. Gel diye beklemiyorum artık, hatta istemiyorum gelmeni. Nasıl olduğun konusunda ufacık bir merak yok içimde. Arada geliyorsun aklıma; banane diyorum, benim derdim bana yeter bana ne! Alıştım mı yokluğuna? Vaz mı geçiyorum varlığından? Tedirginim aslında, ya başkasını seversem? İnan o zaman seni hayatım boyunca affetmem.'
'Onu aklımdan çıkaramıyordum. Acı çekmek ne demekmiş asıl şimdi anlıyordum. Acı çekmek bayılana kadar dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı; kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimseye anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan; yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey.'