Çocuğu banyoya, tuvalete ya da karanlık bir yere hapsetmek şiddet içeren uygulamalardır. Böyle yaparak çocuk terbiye etmeye çalışmak –eğer amacı gerçekten terbiye etmekse– amacını çok aşan bir davranış olur. Ayrıca çocuğun büyük korkular yaşamasına ve farklı korkular geliştirmesine yol açabilir. Yanlış davranışı düzeltmek ne dayakla ne de cezalarla olabilir. Yani çocuğu bir yere hapsetmek, onun yaptığı hatayı anlayıp düzeltmesine sebep olmaz. Belki aynı cezaya bir daha çarptırılmamak için bir süre o davranıştan vazgeçebilir. Eğer çocuk hapsedilmeye alışırsa onu da göze alarak aynı davranışları yapmaya devam edebileceği gibi daha da ileri gidebilir. Bu durumda anne babanın işinin daha da zorlaşacağı aşikârdır. Çocuklarla olan iletişimimizde merhameti esas almak hem onların beden ve ruh sağlığı hem de yetiştirilmeleri, iyi bir eğitim almaları açısından daha iyi sonuçlar verecektir.