Sevdiğinin başına kötü bir şey gelmesinden
korkmadan sevebiliyor insan, yitirmekten korkmadan verebiliyor, yumruklar sıkılı yaşamamak gerek, tehlikeyi bekleyerek.
Bir suret, kendisine benzeyen biri olduğu hissine kapılıyordu, dil olarak sadece duyarlılığa sahip olan biri, hiç kimseye asla
kötülüğü dokunmayacak biri, kendi içine kapanmış biri.
Bana ne düşündüğümü sordun. Anlatayım. Bence insanlar, önsezi ve his gibi şeylere kolayca inanırlar, çünkü onların bir maliyeti yoktur. Buna inanmak geceleri uykularını kaçırmaz. Ama insanların yaptıkları kötülüklerin onlardan sonra da yaşadığı fikir ve düşünceleri daha sarsıcıdır.