Akşamüstüne doğru, kış vakti. Bir hasta odasının penceresinde, Deniz de karanlık, gökyüzü de, Bir acayip, kuşların hali.
Bakma fakirmişim, kimsesizmişim; Zamanla anlıyor insan.
Ölürüz diye mi üzülüyoruz? Ne ettik, ne gördük şu fani dünyada Kötülükten gayrı?
Ölünce kirlerimizden temizlenir, Ölünce biz de iyi adam oluruz. Şöhretmiş, para hırsıymış, Hepsini unuturuz.
Orhan Veli Kanık