Herkes kahkahamı duydu, kimse sessizliğimin nedenini merak etmedi. Bir gün anladım ki, insan en çok kendini anlatamadığında yoruluyormuş. Öyle zamanlar geçti ki üstümden, gözyaşlarım bile alıştı saklanmaya. Şimdi eskisi kadar kolay güvenmiyorum, çünkü bazı insanlar sözleriyle değil, gidişleriyle öğretiyor hayatı. Bazı geceler vardır; uyumak yetmez, unutmak da yetmez. Ve ben... Herkesin yarasını sarmaya çalışırken, kendi kırıklarımı görmezden geldim. Ama artık öğrendim: Bir insanın en büyük savaşı, kimseyle değil, içinde susturduğu duygularladır