Evin tekir kedisi, bu issız dağ başında, membelki de sahipsiz ve kimsesiz kalmanın acısını duyarak miyasyorda. Kulübenin kapısı çekilmişti. Kedi, bir süre arkala ndan yürümüş, sonra durmuştu. Sanki boşalan evin olağanüs tü bir serüven yaşadığını sezmiş gibiydi. Ne var ki insanoğulları, böyle tekirlerin yaşadıkları trajedileri düşünemeyecek kerte çetin bir yaşayışın çarkına takılmış sürüklenmekteydiler. Yalnız, dağ başında tek başına bırakılan o tekir kedi, bir resim gibi Temel Çavuş'un kafasına yerleşmiş kalmıştı ...