Şimdi yine içimdeki dolup taşan acıyı bastırmaya yelteniyorum. Göz çukurlarına dolan gözyaşlarını akıtmak bile hafifletmiyor artık bu acıyı. Göğsümü soldukça artan bir ağrıyla beraber hayal kırıklığının yaşama dökülmuş halini seyrediyorum, ardından da kendi hayal dünyamda oluşturduğum mutluluk tablolarının bir bir parçalanışı. Hayatın gerçeklerinden kaçarken, yaşam bana hayal kurmanın bedelini ödetiyor. Mutluluğa tutunmaya çalışırken, acının yaradılışımın bir parçası olduğunu hatırlatıyor...