Oradan buradan temin ettiği birkaç kuruşla çocuklarının ihtiyaçlarını karşılamaya çalışırdı. Mutluydu, kaderine razıydı. Oturmuş gözlerinden kanlı yaşlar akıtarak şehidin çocuklarını büyütüyordu.
"Kaybedecek neyimiz var!" diyorlardı. Bütün konuşmalar, "Sahip olduğumuz tek şey prangalarımız ve şu barınaklarımızdır. Neden korkacakmışız? Be adam, Allah'a yemin ederim, izzet ve şerefle geçen bir dakikalık hayat, işgal asgerlerinin postallarının altındaki bin senelik hayattan daha iyidir!" sözleri ile bitiyordu.