kimsenin seni gerçekten duymadığı için buradasın.
Bir arkadaşın olsa, oturur gözlerinin içine bakar anlatırdın. Biri seni sevse, senin yerine bile savaşırdı belki.
Ama hep susmak zorunda kaldın. Hep güçlü görünmek, sessizce yutmak, "önemli değil" deyip kendini kandırmak zorunda kaldın.
İçinde kaç defa "ben de değerliyim" diye bağırmak istedin, ama hep sesin kısıldı.