"Kendime baktıkça içimden ağlamak geliyordu. Gençlik, güzellik ve saadetin en yüksek derecesine çıkmıştım. Bundan daha ziyadesi zaten tasavvur edilemezdi. Evlendiğim adamla çok sevişiyorduk. Bir zaman sonra bu sevgi aynı derecede kalmayacak, heyecan ve ateşinden çok şey kaybedecekti. Bu iniş belki bu gecenin seherinde başlayacaktı.
"Mecnun, Leylâ'yı sevdiği için sahraya çıktı." derler... Bence hakikat tamamiyle bunun aksinedir... Yani Mecnun'un babası olsaydım onu elinden tutar, adım adım Leyla'nın peşinden gezdirirdim... İnsanlık icâbı Leylâ günde en aşağı, kırk elli türlü , zevzeklik münasebetsizlik, tatsızlık edecek; Mecnun bunları göre göre bir gün bıkacaktı...