Bazı geceler ruhum bedenime sığmıyor, sanki yıldızlarla aramda gizli bir yol açılıyor. Ve o yolda yürürken, karanlık bir sahneye varıyorum, orada benmişim gibi hisseden bir varlık var. Ne kadın ne çocuk… Ne şimdi ne de geçmiş. Ama ben.
Ruhunun merkezindeki o sessiz denge seni aceleden koruyan en eski gücündür, öfke ve kıskançlık uzak olsun senden, onlar kalbin ritmini bozan kısa titreşimlerdir, sen aklına kalbine dolup boşalan duygulara düşüncelere dikkatini ver, durmak yürümekten daha eski ve kudretlidir, zamanı taşıyanlar bilir bunu, onların zamanı geriye kaydırıp durdurdukları yerde dur sen de, o bilgeliği telaşla dağıtma, kendi içine çekilip berraklaştığında evren seni duyacak, zaman ve şartlar olgunlaştığında sana söylenmesi gerekeni duyacaksın.
...bildiği yolda korkusuzca yürümekte kararlıydı.Duyguları, düşünceleriyle kendini olduğu gibi ortaya koyuyor, açık kalpli insanların saf öfkesiyle konuşmaya devam ediyor, parladıkça parlıyordu sesi.