Oldurmaya çalıştığımız hayatımızdaki o tek eksiğimize odaklanırsak sahip olduğumuz, elimizdeki güzellikleri kaçırırız. Dahası, şükür duygumuzu kaybederiz yavaş yavaş. Üstelik gözümüz kapalı ardından delice koştuğumuzu da kaybederiz.
Hani nerede kaldı teslimiyetin, diyorum kendime. Hani nerede Yaradan'a her şartta hissettiğin sarsılmaz güvenin. Öyle çok çalışıyor ki zihnim. Tam bir overthinker... Mütemadiyen bana parmak sallıyor; beni azarlıyor, tenkit ediyor, aşağılıyor. Susmak nedir hiç bilmiyor. Nazım'ın satırları geliyor aklıma.
"Kafamı çıkarıp dolaba kilitlesem bir haftalığına
Karanlığına boş bir dolabın
Omuzlarıma bir çınar diksem kafamın yerine
Uyusam gölgesinde bir haftalığına."
Zihnimden bir kurtulsam iyileşeceğim. Zihnimin çaktığı çivilerin üzerinde yürümeye çalışmaktan yoruldum.