Zweig şöyle özetlemiş.
"İnsan sabahtan akşama kadar bir şey olmasını bekler ve hiçbir şey olmaz.
Bekleyip durur insan. Hiçbir şey olmaz. İnsan bekler, bekler, bekler
şakakları zonklayana dek düşünür, düşünür, düşünür. Hiçbir şey olmaz.
İnsan yalnız kalır. Yalnız, yalnız..."
Kendi acısı, onun canını yakmasın istiyordu.
...
İkisi de birbirinin iyiliğini istiyordu fakat bunu birbirlerine anlatamamışlardı. Bilmeden kırmışlardı birbirlerini ve ikisi de kendince haklıydı