Bu hayatta insanın kendi karakterini keşfetmesi zor ve meşakkatli olduğu için çoğunluk başkalarının şakşakçısı olmayı tercih eder; bu bence bir insanın başına gelebilecek en kötü şeydir: Kendi kişiliğini keşfedemeden göçüp gitmek…
Bilgi çağında insanlar ya sisteme adapte olmak için tamamen pragmatist olup yapay zeka gibi yaşıyorlar veya bu sistemi protesto edermişcesine hayatlarının genelinde duygusal kararlar alıyorlar. Bu ikisini dengeleyebilmek çok zor; sistem bizden ekstrem kişiliklere sahip olmamızı bekliyor ama ideal olan bu ikisini dengeleyebilmektir birey için.
Dayağı yücelten birisi değilim ama 10-20 yaş arası nesil sosyal medyada takıla takıla çok toxic ve şımarık kişiliklere evrildiler. Böyle bir şımarıklığı başka hiçbir nesilde görmedim ben. Böyle durumların oluşmaması için çocukların biraz sopa yemesi gerekiyor.