O kadar çok şeyi istemiyorum aslında..
Kuşların cıvıltısı ne gereksiz,
Susmuyor aşınmış koltuğun sesi,
Bi ileri bi geri,
Ne çok konuşuyor,
Ne çok lakırtı var kafamda,
Ne çok düş atmıştım torbama,
Yolda yürürken takılmış bir yere,
Kafa bu ya fark etmemişim,
Yere saçılmış; çocuklar toplamış.
Göz göze geldim biriyle,
Mümkün mü?
Senelerin eskitmediği halim,
Ne hülyalı bakıyor öyle,
Mümkün mü?
Kaybettiklerimi toplarken
kendimi yeniden bulmak…
Belki de yol, sandığımdan daha sessiz,
benimse içim, sandığımdan daha kalabalık.
Gülümsedim.