Mâra
Öfkemi ellerimle toprağa gömüyorum.
Seni öylesine seviyorum.
Gün, hiçbir ideolojiyle anılmasın;
emperyalizm, kapitalizm, sosyalizm…
Tanrı’ya da inanmam ben,
yepyeni bir din yaşıyorum şimdi.
Devlet de aciz zaten.
Artık uyuyalım.
Mâra! Seni öylesine seviyorum.
Bu akşam gökyüzünü açık siyaha boyadım.
Rakının dibini görüyorum,
bir seni görmüyorum.
Oysa ben en çok geceleri severim;
en çok geceleri sarılırsın bana.
Rakıyı da sulandırılmış severim aslında.
Bu puşt zamanlarda ilan etmekte aşkı…
Kaldırdım cenazelerini bütün kadınların;
bütün kadınların faili meçhulüsün sen.
Mâra! Seni öylesine seviyorum.
Rabbim duy, rabbim gör.
Sahi ya — inanmıyorum Tanrı’ya.
Aldırma buna, boş ver.