Gulshan21

İyi bir şeydir insanın uzaktan bakabilmesi hayata, Ve anlayabilmesi hayatın kendini nasıl algıladığını, Ayakta kalabilen, atıldıktan sonra tehlikenin kollarına, Fırtınalarda ve rüzgârlarda yolunu bulabilmiş birisidir. Ama güzelliği tanımış olmaktır daha da iyisi, Bütün bir hayatın düzeni ve yüceliği olan güzelliği, Harcanan çabaların zahmeti mutluluğun kaynağı olduğunda, Ve bilmek, zaman içindeki onca zenginliğin adını. Yeşillenmekte olan ağaç, dallarla örülü zirve, Gövdenin üstündeki kabuğu saran çiçekler, Tanrının doğasından gelme bir hayattır hepsi, Çünkü üzerlerine eğilmiştir göğün bütün rüzgârları. Ama meraklı insanlar kalkıp sorduklarında bana, Bütün bunları hissedebilme cesaretinin anlamını, Ne olduğunu kaderin, yücenin ve kazancın, derim ki O zaman, hem yaşamak, hem de

Reklam

Gulshan21

Bakmadan kara, yağmura, Göğüs vererek rüzgâra, Kayalar içinde ıslak, Sisleri aşıp koşarak, Sevmek, bıkmamak sevgiden! Dinlenmeden, ara vermeden! Ömrün tadını, neşesini Taşımadansa boş yere Ben ıstırabı, acıyı Üstün tuttum sevinçlere, O yakınlık duygusunu, Gönülden gönüle akışı; Ah bir şeye benzemez İnsanı yaratır acı! Nereye kaçayım, nereye? Ormanlara mı, ırağa mı? Boşuna her şey, boşuna! Huzura varmayan neşe Ey aşk! Her şeyin başı! (JOHANN W. V. GOETHE-dinmeyen aşk)

Gulshan21

Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni, Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez. Değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini, Değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz, Değil mi ki ayaklar altında insan onuru, O kızoğlan kız erdem dağlara kaldırılmış, Ezilmiş, hor görülmüş el emeği, göz nuru, Ödlekler geçmiş başa, derken mertlik bozulmuş, Değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın, Değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene, Doğruya doğru derken eğriye çıkmış adın, Değil mi ki kötüler kadı olmuş Yemen’e Vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama, Seni yalnız komak var, o koyuyor adama. (WILLIAM SHAKESPEARE)

Takip Önerileri

Gulshan21

Sen bir okul öğrencisi Ben de bir küçük kızken, Dolaşırdın kamış sırıklarla Gözetlerdim seni geçerken. Şen çocuklardık o zaman Chang-kan köyünde yaşayan, Ben bir kadınım şimdi Sen bir koca adam. Ondört yaz geçmiş, hayret, Karın olalı senin; Bakamaz gözlerim gözlerine Korkuyorum seviden, yaşamdan. Loş köşelere gizleniyorum, Gelemiyorum çağrına, İşte yıl erdi sona Her şeyleri örttü sevi. Biliyorum sadıktın Seven bir erkek gibi, Irmak kıyısında bekleyen Düşlerinin kadınını; Ama duruyorum ben şimdi Balkonda tek başıma, Gözleyip bekleyerek Taş kesilen kız gibi. (Li po-Chang-Kan Türküsü)

Gulshan21

9/10

·325 syf.·