"Gatsby, yıldan yıla bizden uzaklaşan, tatmin edici bir geleceğe inanıyordu. O zamanlar bunu anlayamamıştım ama sorun bu değildi elbette. Yarın daha hızlı koşacaktık, kollarımızı daha da öteye uzatacaktık. Ve güzel bir sabah olacaktı.."
"Gatsby, bu çimenliğe gelene kadar çok uzun bir yol tepmişti. Hayali gözüne o kadar yakın görünmüştü ki ona uzanıp tutamaması neredeyse imkansızdı. Hayalinin çok geride kaldığının farkında değildi; gecenin altında, karanlık alanların bulunduğu bu şehrin çok ötesinde, bilinmez bir yerlerdeydi."
"Yeni dünyanın tomurcuklanıp yeşerdiğini düşledim. Gereksiz evler gözümün önünde silinip yok oldu. Ada gözden kaybolurken, Gatsby'nin evinin etrafındaki ağaçlara fısıldadım. Sanki tüm insanların en büyük hayali buydu. Büyülü ve geçici bir an için insanoğlu nefesini tutmuştu; ne anladığı ne de arzuladığı estetik düşünceye zorlanmıştı, tarihte son kez, şaşırma dürtüsüne eş değer bir şeyle yüz yüzeydi."
"Her şey özensiz ve karmakarışıktı. Tom ve Daisy vurdumduymaz insanlardı. Çevrelerinde ne varsa ezip geçiyorlardı. Ardından paralarına veya onları bir arada ne tutuyorsa ona sığınıyorlardı. Pisliklerini de başka insanlara temizletiyorlardı."