Ey kutsal ağrı! En son ne zaman ağladık her gün, ama her gün gazetelerimizin sayfalarını yakmayan o soğuk ateşlerle, bedenimizin ve ruhumuzun duyarlılığını nasıl da kundakladık! Artık hiçbir cinnet, cinayet, gasp, tecavüz ve şiddet etkilemiyor bizi. Komşumuzun evinden yükselen alevler dokunmuyor evlerimize. Madenciler yerin yüzlerce metre altında cevherleri çıkartadursun, hiçbir haksızlık gözümüzden bir damla yaş çıkartamıyor.
Düşünüyorum da hayvanlar âlemine katılıp onlarla birlikte yaşayabilirim; ne kadar sakin ve suskunlar...
Hiçbiri tatminsiz değil, hiçbiri sahip olma çılgınlığına kapılmamış, hiçbiri diğerinin önünde eğilmiyor.
Denemediği bir şey kalmayan insan, acaba bir gün insan olmayı deneyecek mi?