“Bir insanın artık gidecek hiçbir yeri olmaması ne demektir, anlıyor musunuz, muhterem efendim , anlıyor musunuz? Çünkü her insanın hiç olmazsa gidebileceği bir yeri olması gerekmez mi?”
Raskolnikov birdenbire öfkeyle bağırdı: “Ya da
büsbütün y aşamaktan vazgeçmeli, tevekkülle, ebedî olarak kadere boyun eğmeli, her türlü çalışma, yaşama ve sevme haklarından geçerek içimde bulunan bütün ihtirasları boğmalıyım ”