Tanrı'nın sözüne yer açmak için hayatta sessizlik olmalı. Sessiz dua anları,beyaz duvarlar,sade kıyafetler,eşyadan feragat. Her şey aynı sessiz alanın ,aynı sözsüz davetin parçasıydı.
Bazen kendime şunu soruyorum: Yaşamak,deneyimlerimizin sürekli kaybından mı ibaret? Gece aracılığıyla sabaha ulaşıyoruz,aynı zamanda bir önceki günü tüm detaylarıyla kaybediyoruz.